Θέσεις για το ζήτημα της οργάνωσης – σημειώσεις για ένα κινηματικό προβληματισμό

Το κείμενο αυτό γράφεται με αφορμή τις πρόσφατες κινηματικές διεργασίες που έφεραν μαζί στο δρόμο ανθρώπους από διαφορετικές πολιτικές τάσεις. Θεωρούμε ότι ένας διάλογος για το ζήτημα της οργάνωσης θα είναι γενικότερα χρήσιμος και βοηθητικός και καταθέτουμε εδώ κάποιες θέσεις που μπορεί να αποτελέσουν την αφετηρία για αυτό.

Α. Η αναγκαιότητα της οργάνωσης

Η λογική που ταυτίζει την οργάνωση και κατ' επέκταση την θεσμική συγκρότηση με την εξουσία είναι λανθασμένη. Βασίζεται σε μια αδυναμία να διαχωριστεί αναλυτικά και πολιτικά η “εξουσία επί” με την “εξουσία για να”. Η “εξουσία επί” βασίζεται στην δυνατότητα και στην πρακτική της επιβολής μιας συγκεκριμένης συναίνεσης με κατασταλτικές μεθόδους είτε νοητές είτε φυσικές. Αντίθετα η “εξουσία για να” πηγάζει από την δημιουργία της συλλογικότητας και την κοινωνική δύναμη και προοπτική που την χαρακτηρίζει. Η αδυναμία κατανόησης αυτής της διάκρισης των δυο διαφορετικών μορφών “εξουσίας” οδηγεί ντε φάκτο σε μια καχυποψία απέναντι σε κάθε οργανωμένο σύνολο και κάθε συλλογικό θεσμό και σε ένα φλερτ με “θεωρίες του χάους”. Ακόμη χειρότερα, καταλήγει συχνά σε μια θεοποίηση του “αυθορμητισμού” που τοποθετεί τους ριζοσπάστες ακτιβιστές εξ ορισμού στο περιθώριο.

Αυτή η λογική δεν είναι απλά λανθασμένη, αλλά εν τέλει και αντι-κινηματική καθώς εμποδίζει την προσπάθεια ανάπτυξης, διεύρυνσης και εμβάθυνσης της κοινωνικής αμφισβήτησης μέσα από την δημιουργία εναλλαχτικών οργανωτικών και θεσμικών δομών. Μέσα από αυτή τη λογική τα πολιτικά ζητήματα τείνουν να προσωποποιούνται και οι πολιτικές και κοινωνικές συμμαχίες και ο συντονισμός της κινηματικής δράσης καθίστανται εξαιρετικά δύσκολα εγχειρήματα. Η κοινότητα των ακτιβιστών πολυδιασπάται και περιθωριοποιείται και η κινηματική δράση περιορίζεται σε αποσπασματικές εκφάνσεις που δεν μπορούν να εξασφαλίσουν μια συνέχεια.

Η απόρριψη κάθε είδους οργάνωσης και θεσμών συνιστά μηδενιστική πολιτική αντίληψη που αδυνατεί να κατανοήσει τις σύνθετες διαδικασίες, δυνάμεις και λογικές που χαρακτηρίζουν την κοινωνία μας καταλήγοντας σε απλοϊκά σχήματα του στυλ “εμείς εναντίων όλων”. Αυτή η προσέγγιση είναι πολιτικά μυωπική καθώς δεν μπορεί να ξεχωρίσει τις διαφορές στο πολιτικό φάσμα και αρθρώνει ένα ισοπεδωτικό λόγο ανίκανο να απευθυνθεί ουσιαστικά και με κάποια προοπτική επιτυχίας στην κοινωνία. Έτσι με μαθηματική ακρίβεια όσοι στον αντιεξουσιαστικό χώρο έχουν αυτή την αντίληψη οδηγούνται στην αυτο-περιθωριοποίηση, μπαίνοντας σε λογικές ιδεολογικής σέχτας και συμμοριακής υποκουλτούρας.

Β. Από το εργατικό συνδικάτο και το κοινοβουλευτικό κόμμα στο ριζοσπαστικό κοινωνικό δίχτυο

Η μορφή της οργάνωσης επηρεάζει άμεσα και το επιδιωκόμενο πολιτικό περιεχόμενο. Η λογική της ιεραρχίας στο λενινιστικό μοντέλο που - τόσο σε οικονομικό όσο και σε πολιτικό επίπεδο - διαχωρίζει την ‘επαναστατική πρωτοπορία’ από το ‘ταξικό υποκείμενο’ μέσα από το σχήμα συνδικάτο-κόμμα είναι προβληματική καθώς αναπαράγει τις διαιρέσεις που επιβάλλει το κεφάλαιο στην εργασία μέσα στο ίδιο το αντι-καπιταλιστικό κίνημα. Η εμπειρία από το κομμουνιστικό κίνημα του 20ου αιώνα πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπόψη. Δεν είναι απλά ζήτημα γραφειοκρατικής στρέβλωσης μέσα από την σταλινική πρακτική, όπως το θέτουν οι Τροτσκιστές. Είναι η ίδια η Λενινιστική ερμηνεία της Μαρξιακής θεώρησης που πρέπει να αποδομηθεί αν θέλουμε να καταλάβουμε και να αξιοποιήσουμε την εμπειρία απο την απόπειρα της κομμουνιστικής συγκρότησης του 20ου αιώνα στην εποχή μας

Τόσο το συνδικάτο όσο και το κόμμα υποβοηθούν στην πράξη την ενσωμάτωση της εργατικής τάξης στο αστικό θεσμικό πλαίσιο. Ο σοσιαλιστικός ρεφορμισμός αποτελεί την κυρίαρχη αντίληψη και πρακτική τόσο στο συνδικαλιστικό κίνημα όσο και στο ΑΚΕΛ. Αυτός ο ρεφορμισμός δεν προκύπτει τόσο ως θεωρία ή ιδεολογική θέση, αλλά αναδύεται μέσα από την υφιστάμενη μορφή των ταξικών αγώνων. Μέσα από την απόσταση που αναπτύσσεται μεταξύ των έμμισθων συνδικαλιστών και κομματικών στελεχών από την εργατική βάση. Μέσα από την αδυναμία συγκρότησης και ουσιαστικής παρέμβασης από τοπικές επιτροπές εργαζομένων στους εργασιακούς χώρους. Μέσα από την καλλιέργεια οραμάτων πρόνοιας που μπορούν να επιτευχθούν δήθεν μέσα από την εργατική νομοθεσία και την κρατική μεσολάβηση. Η αντιμετώπιση του σοσιαλιστικού ρεφορμισμού όμως δεν θα πρέπει να μεταφράζεται σε πόλεμο ενάντια στο συνδικάτο ή στο κόμμα. Ο αγώνας για την ριζοσπαστικοποίηση του εργατικού κινήματος είναι αγώνας για την μορφή των εργατικών σχημάτων όχι ενάντια σε αυτά.

Το πιο καταπιεσμένο τμήμα των εργαζομένων είναι η νεολαία ιδιαίτερα εκείνοι οι οποίοι δεν έχουν την θωράκιση της πανεπιστημιακής μόρφωσης και των πιστοποιητικών της. Οι επισφαλώς αυτοί εργαζόμενοι βρίσκονται εκτός του συστήματος πρόνοιας που εγκαθίδρυσαν οι αγώνες των προηγούμενων γενιών και ως εκ τούτου δεν έχουν τίποτε να χάσουν πέραν από την μισθωτή τους εργασία. Ο φόβος της απόλυσης είναι βέβαια σοβαρός παράγοντας αποθάρρυνσης της συνδικαλιστικής και πολιτικής δραστηριότητας και αυτό θα πρέπει να το αναγνωρίσουμε. Όμως ταυτόχρονα η δομική συνθήκη της συνεχούς ροής εργασίας δεν αποτελεί απλά αδυναμία για το εργατικό κίνημα. Ενέχει και την προοπτική της κυκλοφορίας των αγώνων μέσα από την μετάδοση της εμπειρίας αντίστασης από τον ένα εργασιακό χώρο στον άλλο.

Βέβαια δεν θεωρούμε ότι τα κινήματα αναπτύσσονται μόνο στους εργασιακούς χώρους. Η ιστορική πραγματικότητα έχει δείξει ότι η οργανωμένη πάλη ενάντια στις εξουσιαστικές δομές διακυβέρνησης μπορεί να είναι ποικιλόμορφη και να αφορά κάθε κομμάτι της καθημερινότητας μας. Οι αγώνες του ριζοσπαστικού φεμινισμού, του οικολογικού κινήματος, των μαθητών και των φοιτητών, των κινημάτων γειτονιάς και πόλης αλλά και των κινημάτων της περιφέρειας όπως των Ζαπατίστας στην Λατινική Αμερική αποτελούν σημαντικές εμπειρίες .

Τα κοινωνικά κέντρα, οι αυτοοργανωμένοι και αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι αποτελούν σήμερα, παγκόσμια, κομβικό σημείο των αντιστάσεων . Η ανάπτυξη τέτοιων δομών στην πόλη επιτρέπει την επανασύνδεση των ανθρώπων έξω από ιεραρχικές, ανταγωνιστικές και εμπορευματοποιημένες σχέσεις και συμβάλει στην ανάδειξη και οργάνωση των κοινωνικών διεκδικήσεων . Σημαντικό επίσης ρόλο παίζουν επίσης οι ομάδες και τα δίκτυα εναλλακτικής ενημέρωσης αφού πλέον οι αγώνες γίνονται γνωστοί χωρίς να είναι απαραίτητο να περάσουν μέσα από την λογοκρισία των συστημικών ΜΜΕ και της ερμηνείας που αυτά δίνουν .

Προβάλλουμε την θέση του ριζοσπαστικού κοινωνικού διχτύου εδώ και 5 χρόνια. Ας προσπαθήσουμε να την κωδικοποιήσουμε κάπως πιο πρακτικά και να προωθήσουμε επί τέλους ενεργά την εφαρμογή της. Αφετηρία μας είναι η υλική πραγματικότητα και οι υφιστάμενες (εξουσιαστικές) δομές που διέπουν τις δια-προσωπικές σχέσεις όπως αυτές χτίζονται μέσα στην οικογένεια, στη γειτονιά, στο σχολείο και στο πανεπιστήμιο, στο εργασιακό περιβάλλον, στους χώρους αναψυχής. Η δημιουργία του ριζοσπαστικού κοινωνικού διχτύου δεν σημαίνει την συγκρότηση μιας καινούργιας πολιτικής ή ιδεολογικής ταυτότητας και την διάχυση της στην κοινωνία. Σημαίνει την πολιτικοποίηση των υφιστάμενων κοινωνικών ταυτοτήτων μέσα από την κριτική των δομών που τις καθορίζουν. Σημαίνει όμως και την παραγωγή και την κυκλοφορία εναλλαχτικών πλαισίων ερμηνείας της πραγματικότητας που θα προχωρούν πέραν από την κριτική στην εισήγηση. Σημαίνει την προώθηση της λογικής της αλληλεγγύης στην καθημερινότητα μας. Σημαίνει την αλληλοβοήθεια στην μόρφωση, στη στέγαση, στο μεγάλωμα παιδιών, στο παιχνίδι της αγοράς εργασίας.

Γ. Από την λογική του πολιτικού πυρήνα, στη λογική του κινηματικού κόμβου

Η ύπαρξη ριζοσπαστικών πολιτικών ομάδων είναι χρήσιμη καθώς προκαλεί ρωγμές στον κυρίαρχο λόγο με τον οποίο βομβαρδιζόμαστε από τα κόμματα και τα ΜΜΕ. Για να είναι όμως αποτελεσματική μια ριζοσπαστική ομάδα πρέπει να μπορεί να απευθύνεται με αξιώσεις στην κοινωνία και πρέπει να μπορεί να συνεισφέρει ουσιαστικά στην κινηματική δράση. Όσο μια ριζοσπαστική ομάδα λειτουργά στην λογική του πολιτικού πυρήνα, παράγοντας λόγο και οργανώνοντας εκδηλώσεις με την προσμονή της συσπείρωσης γύρω από αυτήν είναι καταδικασμένη στο περιθώριο. Το ζήτημα έτσι και αλλιώς δεν είναι να μεγαλώσει ένας κύκλος ανθρώπων γύρω από κάποιο πυρήνα. Το ζήτημα είναι να συνευρεθούν διάφοροι και διαφορετικοί κύκλοι ανθρώπων μέσα από διαδικασίες κοινωνικών διεκδικήσεων ώστε να παράξουν μια κοινωνική δυναμική ικανή να αναχαιτίζει ή ακόμα και να ανατρέπει τις επιβολές που η κατεστημένη εξουσία επιδιώκει να εφαρμόζει.

Άρα θα πρέπει να περάσουμε αποφασιστικά από την λογική του πυρήνα στην λογική του κόμβου. Σκοπός μας δεν είναι να συσπειρώσουμε κόσμο γύρω από μια ιδεολογία. Είναι να συνδέσουμε κόσμο με διαφορετικές ιδεολογικές αφετηρίες πάνω στη βάση της κινηματικής δράσης. Η λόγος μας και οι πρακτικές μας να λαμβάνουν υπόψη τον πολιτικό και πολιτιστικό πλουραλισμό και να προσανατολίζονται σε λογικές πολιτικής και κοινωνικής συνεργασίας με ότι αυτό συνεπάγεται – τήρηση αναγκαίων ισορροπιών, διασφάλιση της πρακτικής των ανοιχτών συνελεύσεων, συντονισμός της δράσης.

Συντακτική ομάδα Φάλιες
Λευκωσία, Νοέμβρης 2009

Απεργιακό μέτωπο Cafe la mode. Αγώνας μέχρι τέλους. Η νίκη είναι εφικτή.

Το Σαββατοκυρίακο που πέρασε οι απεργοί έδειξαν την καλή τους θέληση για να ξεκινήσει ο διάλογος. Σταμάτησαν να ανεβαίνουν πάνω στο εστιατόριο όπου 2-3 απεργοσπάστες επιμένουν να σερβίρουν μερικούς εναπομείναντες πελάτες και έμειναν αποκλειστικά κάτω στο χώρο στάθμευσης. Η εργοδοσία προσπάθησε να περάσει στην αντεπίθεση αναρτώντας ένα μεγάλο πανώ με την επιγραφή “Το Cafe la mode λειτουργεί κανονικά” προκαλώντας έτσι φανερά τους απεργούς. Χτες η ΠΕΟ ζήτησε απευθείας διάλογο με την εργοδοσία. Η εργοδοσία αποδέχτηκε κατ' αρχήν να συνομιλήσει με τους συνδικαλιστές της ΠΕΟ που εκπροσωπούν τους απεργούς όμως ζήτησε από τους απεργούς να σταματήσουν την απεργία τους και να πάρουν άδεια μετ' απολαβών όπως είχε αρχικά προτείνει την πρώτη μέρα της απεργίας. Κάτι που απορρίφθηκε από την ΠΕΟ.

14η μέρα της απεργίας. Ο απ' ευθείας διάλογος ξεκίνησε σήμερα μεταξύ του γενικού και του επαρχιακού γραμματέα του συνδικάτου των ξενοδοχοϋπαλλήλων και των υπαλλήλων κέντρων αναψυχής από την μια και τους δικηγόρους της εργοδοσίας από την άλλη. Η εργοδοσία όμως εμμένει στην θέση της, παρά την οικονομική ζημιά που η ίδια παραδέχεται ότι υφίσταται (5000 ευρώ στο καφέ και 8000 ευρώ στο κατάστημα κάθε μέρα). Στην τελική είναι ζήτημα δύναμης. Και οι δυο πλευρές ξέρουν ότι ο συμβιβασμός είναι αναπόφευκτος. Όμως έχει σημασία το ποιος επιβάλλει και το πλαίσιο και τους όρους του συμβιβασμού.

Η συμπαράσταση του κόσμου στους απεργούς αποτελεί αξιοσημείωτο φαινόμενο. Παρά την συνομωσία της σιωπής από τα πλείστα μέσα μαζικής ενημέρωσης και παρά την αδιαφορία της ΣΕΚ που ούτε μια ανακοίνωση στήριξης των απεργών δεν εξέδωσε, πολλύς κόσμος έχει πληροφορηθεί για την απεργία. Το ότι βρίσκεται σε κεντρικό σημείο της πόλης παίζει αναμφίβολα ρόλο.

Το ηθικό των απεργών παραμένει ανεβασμένο. Οι φωνές και τα συνθήματα από τις ντουντούκες αντηχούν σε μια μεγάλη ακτίνα γύρω από τη λεωφόρο Ακροπόλεως. Πρόκειται για μια πολύ δεμένη ομάδα με υψηλό συναίσθημα αλληλεγγύης. Γνωρίζουν ότι η διεκδίκηση τους δεν αφορά μόνο τους ίδιους και ότι με τον αγώνα τους δίνουν το παράδειγμα στους άλλους εργαζόμενους. Μάταια περιμένει η εργοδοσία να λυγίσουν οι απεργοί. Ο αγώνας θα συνεχιστεί μέχρι τέλους. Μέχρι τη νίκη!

Όχι στον καφέ της αδιαλλαξίας και του αυταρχισμού - έμπρακτη συμπαράσταση στους απεργούς του Cafe la mode

1.Η απεργία στο Cafe la mode στην Λεωφόρο Ακροπόλεως στη Λευκωσία δεν είναι ούτε μικρή ούτε ασήμαντη. Δεν αφορά μόνο τους απεργούς, ή μόνο τους υπαλλήλους του συγκεκριμένου εργοδότη. Αφορά άμεσα όλους τους υπαλλήλους των κέντρων αναψυχής και κατ' επέκταση ολόκληρη την εργατική τάξη καθώς το διακύβευμα δεν είναι απλά η μισθοδοσία στη συγκεκριμένη επιχείρηση αλλά το ίδιο το δικαίωμα της συνδικαλιστικής δράσης και της εφαρμογής της υφιστάμενης κλαδικής συλλογικής σύμβασης.
2.Ως μια απεργιακή κινητοποίηση που διεξάγεται από μια μιχτή ομάδα εργαζομένων, ειδικευμένων και ανιδείκευτων, Κυπρίων και μεταναστών, αντρών και γυναικών έχει την ιδιαίτερη της σημασία. Αποτελεί παράδειγμα υπέρβασης των εσωτερικών διαχωρισμών της εργατικής τάξης μέσα από τις διαδικασίες της οργανωμένης πάλης.
3.Η αδιαλλάχτη στάση της εργοδοσίας μέσα από την άρνηση της να διαπραγματευτεί με τους εργαζόμενους και μέσα από την προσπάθεια της να ποινικοποιήσει την απεργία συνιστά πρόκληση, που δεν πρέπει να περάσει απαρατήρητη. Δεν πρόκειται για κάποια μικρή οικογενειακή επιχείρηση, αλλά για τον όμιλο εταιρειών Voici la mode (6 καταστήματα Marks and Spencer, 3 καταστήματα CELIO στην Λευκωσία και 2 στην Λεμεσό, 4 Cafe la mode και άλλες μικρές επιχειρήσεις) που εργοδοτεί συνολικά 300 ανθρώπους. Και έχοντας επίγνωση της οικονομικής της εξουσίας η εργοδοσία συμπεριφέρεται με αυταρχισμό. Η μόνη γλώσσα που καταλαβαίνει είναι η γλώσσα του κέρδους. Ας της μιλήσουμε με αυτή τη γλώσσα αφού δεν σέβεται αυτούς που παράγουν τα κέρδη της.

Καμιά ενίσχυση στις επιχειρήσεις του ομίλου εταιρειών Voici la mode.

Για την πρόταση στήριξης της απεργίας στο Cafe la mode – Συντακτική ομάδα φάλιες

Αλληλεγγύη στους απεργούς της αλυσίδας εστιατορίων VOICI LA MODE LTD. update

Μερικές διευκρινίσεις και επιπρόσθετες πληροφορίες.
1. Σύνολο στην αλυσίδα εστιατορίων εργάζονται γύρω στα 60 άτομα.
Από αυτούς οργανώθηκαν στην ΠΕΟ γύρω στους 45 αλλά αρκετοί από αυτούς φοβήθηκαν και δεν συμμετέχουν στην απεργία. Oι απεργοί σήμερα στην 6η μέρα της απεργίας είναι λίγο περισσότεροι από 20. Οι απεργοί προσπαθούν να πείσουν τους συναδέλφους τους να βγουν έξω αλλά μέχρι στιγμής χωρίς επιτυχία. Από τους supervisors μόνο μια γυναίκα συμμετέχει στην απεργία.
2. Η αλυσίδα εστιατορίων ανήκει στην Άρτεμις Αντωνιάδου που είναι επίσης ιδιοκτήτρια του Μαρκς εντ Σπένσερ.
3. Είχε γίνει και στο παρελθόν, πριν από ενάμιση χρόνο, απόπειρα συνδικαλιστικής οργάνωσης αλλά οι πρωταγωνιστές απολύθηκαν.
4. Αύριο Τρίτη στις 12.00 υπάρχει προγραμματισμένη συνάντηση ΠΕΟ-εργοδοσίας στην παρουσία εκπροσώπου του Υπουργείου εργασίας. Η σκληρή στάση της εργοδοσίας δεν αφήνει όμως πολλά περιθώρια ελπίδας στους εργαζόμενους. Η απεργία αναμένεται να συνεχιστεί

Αλληλεγγύη στους απεργούς της αλυσίδας εστιατορίων VOICI LA MODE LTD.

Πέραν των 45 εργαζομένων στα εστιατόρια της εταιρείας VOICI LA MODE LTD διεξάγουν επ' αόριστον απεργία από την Τετάρτη 14 Οκτωβρίου 2009. Απαιτούν εφαρμογή της κλαδικής συλλογικής σύμβασης για τα κέντρα αναψυχής και το δικαίωμα τους να συνδικαλίζονται που δεν αναγνωρίζεται από την εργοδοσία.

Οι εργαζόμενοι στην συγκεκριμένη αλυσίδα εστιατορίων ήταν ανοργάνωτοι με ότι αυτό συνεπάγεται στην πράξη: 9ωρη μέρα και 6ήμερη βδομάδα εργασίας, καθόλου ωφελήματα και μισθούς που κυμαίνονταν γύρω στα 700 ευρώ το μήνα. Πριν 2 βδομάδες αποφάσισαν να διεκδικήσουν τα δικαιώματα τους και οργανωθήκαν μαζικά στην ΠΕΟ. Η εργοδοτική πλευρά αρνήθηκε να αναγνωρίσει το δικαίωμα της ΠΕΟ να εκπροσωπεί τους υπαλλήλους της και προσπάθησε να εξακριβώσει ποιοι πρωτοστάτησαν στην κίνηση για την ένταξη των εργαζομένων στην ΠΕΟ παρά τις προειδοποιήσεις του συνδικάτου ότι θα υπάρξει δυναμική αντίδραση σε περίπτωση εκβιασμών ή προπυλακισμών σε εργαζόμενους.

Έτσι το πρωί της Τετάρτης οι εργαζόμενοι ξεκίνησαν την απεργία τους. Η εργοδοσία θεωρεί την απεργία παράνομη και παράτυπη (εκτός Κώδικα Βιομηχανικών Σχέσεων) ενώ η ΠΕΟ υποστηρίζει ότι δόθηκε σαφής προειδοποίηση. Εν πάση περιπτώση οι εργαζόμενοι αποδέχτηκαν αρχικά να σταματήσουν την απεργία για να διεξαχθούν διαπραγματεύσεις, αλλά η εργοδοσία πέρασε στην αντεπίθεση με επιστολή που αναφέρει ότι “θεωρεί σωστό να απουσιάζετε από το χώρο εργασίας με άδεια μετ' απολαβών η οποία ξεκινά από σήμερα”. Αυτό δεν έγινε αποδεκτό από τους εργαζόμενους που ξαναβγήκαν στο δρόμο. Η εταιρεία έφερε εργαζόμενους από τα άλλα εστιατόρια της ενώ πρόσλαβε και καινούργιους με σκοπό να σπάσει την απεργία.

Ο πυρήνας της απεργίας είναι το κατάστημα στην Ακροπόλεως πάνω από το Marks and Spencer. Οι απεργοί είναι νεαροί άντρες και γυναίκες, Κύπριοι και μετανάστες και το ηθικό τους είναι ψηλό. Φωνάζουν με ντουντούκες, μοιράζουν φυλλάδια και ζητούν στήριξη στον αγώνα τους. Καλό είναι να περάσουμε όσοι μπορούμε να τους εκφράσουμε την αλληλεγγύη μας. Ο αγώνας τους ενάντια στον εργασιακό μεσαίωνα που θέλει να επιβάλει το κεφάλαιο είναι και δικός μας αγώνας.

Μαζική η συμμετοχή στο φεστιβάλ διαμαρτυρίας στην πλατεία Φανερωμένης

Το μήνυμα εδόθηκεν: η αστυνομική τρομοκρατία δεν θα περάσει.

Το φεστιβάλ είσιεν μεγάλη επιτυχία. Που τες 18.00 ως τες 23.00 είσιεν σταθερά γύρω στα 400 άτομα. Πρέπει να εδώκαν τον γυρό τους που τζιαμέ πάνω που 1000. Είσιεν άτομα που ούλλες τες ηλικίες, κυπραίους τζιαι μετανάστες. Η μουσική ήταν υπέροχη, ο δεκαεφτάχρονος "διασκεδαστής" έδωσεν ρέστα. Χορός, θετική ενέργεια, αίσθημα αλληλεγγύης στον αέρα. Πολλύς κόσμος επέρασεν που το τραπέζι με τες φωτογραφίες, τες αφίσιες τζιαι τα φυλλάδια. Άλλοι εθκιαβάζαν επί τόπου άλλοι επιάσαν τα μαζί τους. Το φαϊ που επουλούσαν οι μετανάστριες που την Σρι Λάνκα ήταν καλό τζιαι εξαφανίστηκεν σε λλιόττερο που 2 ώρες. Η παρουσία της αστυνομίας ήταν διακριτική: τζιαι οι ένστολοι τζιαι οι μυστικοί εκρατήσαν κάποιαν απόσταση τζιαι εν ανακατωθήκαν μέσα στον κόσμο. Μάλλον πρέπει να υπήρχεν πολιτική εντολή να μεν προκαλέσουν. Είσιεν τζιαι κάμερες που τον Αντένα τζιαι το Σίγμα που ήρταν τζιαμέ για να βιντεογραφήσουν τα αναμενόμενα επεισόδια. Οι παρεμβάσεις ήταν σύντομες τζιαι περιεχτικές, εδέσαν με το κλίμα τζιαι εχειροκροτηθήκαν. Το κεντρικό πανώ έγραφε "Είμαστε ο ανθός της Κυπριακής νεολαίας". Τζιαι το κομμάτι που εξεσήκωσεν ήταν που τα Μεθυσμένα ξωτικά.
"Σκατά σε όλους τους, γιατί δεν παίζουμε παιχνίδια με τους όρους τους ,
σκατά στα μούτρα τους, γιατί δεν μας φοβίζουν ούτε τα κουμπούρια τους"

Οι δημόσιοι χώροι ανήκουν σε όλους. Φεστιβάλ διαμαρτυρίας, 17-10-09, 17.00-00.00 Πλατεία Φανερωμένης